Chirurgia a terapia fizyczna dla łzy łąkotki i choroby zwyrodnieniowej stawów AD 7

Wyniki analizy (jak pierwotnie określono) 6-miesięcznej oceny funkcji fizycznych WOMAC, skorygowanej o wynik punktowy, również nie wykazały klinicznie istotnej lub statystycznie istotnej różnicy między grupami (różnica, 3,4 punktu, 95% CI, – 0,04 do 6,8). W analizie punktowej oceny bólu KOOS średnie obniżenie (tj. Poprawa) od wartości wyjściowej do 6 miesięcy wyniosło 24,2 punktów u pacjentów przypisanych do artroskopowej częściowej łąkotki w porównaniu do 21,3 punktu w grupie osób poddanych terapii fizycznej (między- różnica grupowa, 2,9 punktu, 95% CI, -1,2 do 7,0) (Tabela 2 i Figura 2B). W analizach 12-miesięcznych, które miały być potraktowane w zamiarze leczenia, dostosowanych do miejsca badania, obie grupy miały podobne zmiany od wartości wyjściowej w funkcji fizycznej WOMAC i punktacji bólu KOOS (Tabela 2). Spośród 330 aktywnych uczestników badania, w okresie 6 miesięcy obserwacji 51 pacjentów przydzielonych do terapii fizycznej (30,2%) przeszło artroskopową częściową meniscektomię, podczas gdy 9 pacjentów przydzielonych do zabiegu chirurgicznego (5,6%) nie przeszło procedury. Dodatkowych 8 aktywnych pacjentów w badaniu (4,7%), którzy zostali przydzieleni do grupy fizykoterapeutycznej, przeszli do artroskopowej częściowej łąkotki od 6 do 12 miesięcy. Po 6 miesiącach 67,1% pacjentów przydzielonych do artroskopowej częściowej meniscektomii uzyskało poprawę o co najmniej 8 punktów w wyniku fizycznym funkcji WOMAC i nie przeszli do drugiego badania, w porównaniu z 43,8% pacjentów przypisanych do grupa fizykoterapeutyczna (P = 0,001). Pacjenci z grupy fizykoterapii, którzy przeszli i przeszli artroskopową częściową meniscektomię w ciągu pierwszych 6 miesięcy, mieli wyniki WOMAC z funkcji fizycznych po 12 miesiącach, które były podobne do wyników pacjentów przydzielonych do grupy artroskopowo-częściowej meniscektomii (Figura 2C). Odsetek pacjentów, którzy przeszli od fizjoterapii do artroskopowej częściowej łąkotki, wahał się od 0,0 do 59,5% w ośrodkach badawczych. Ogólnie rzecz biorąc, pacjenci przydzieleni do samodzielnej terapii fizycznej, którzy przeszli na operację, nie osiągnęli istotnej poprawy w stanie czynnościowym w okresie od randomizacji do czasu przejścia (Figura 2C).
W grupie z fizykoterapią pacjenci zostali zaproszeni na średnio 9,3 wizyty fizykoterapeutyczne i uczestniczyli w średnio 8,4 wizytach (90,6%). W grupie artroskopowo-częściowej meniscektomii pacjenci zostali zaplanowani na średnio 7,4 wizyt i wzięli udział w 6,9 wizytach (92,9%). W grupie fizykoterapeutycznej 21 pacjentów (12,4%) otrzymywało iniekcje dostawowe glukokortykoidów, podobnie jak 9 pacjentów (5,6%) w grupie artroskopowo-częściowej meniscektomii.
Różnica między grupami w poprawie funkcjonalnej od wartości wyjściowej do 6 miesięcy nie różniła się istotnie w zależności od stopnia nasilenia radiologicznego wg Kellgren-Lawrence (P = 0,13 w przypadku interakcji) (Tabela 3 w Dodatku uzupełniającym).
Zdarzenia niepożądane
Tabela 3
[hasła pokrewne: ortodonta wrocław, dentysta bydgoszcz, stomatolog poznań ]

Tags: , ,

Comments are closed.

Powiązane tematy z artykułem: dentysta bydgoszcz ortodonta wrocław stomatolog poznań